Yalnızlığın en kötüsü de, seni anlamayan insanların arasında olmadır. - Mevlana


İKİ MENDİL – İBRETLİ BİR HİKAYE

🍂

İlkokul birinci sınıfa başladığımda, ön sıralarda, tek başına oturan bir çocuk gördüm. Yanımdaki kıza çocuğun neden böyle yalnız oturduğunu sorduğumda, kız bana,

– Onun yüzü kirli, bu yüzden kimse onunla oturmak istemedi, dedi.

Birkaç gün sonra, öğretmenimiz sınıftaki oturma düzenimizi ayarlarken, bu çocuğa da bir arkadaş bulmaya çalıştı fakat yine kimse buna yanaşmadı. En sonunda ben parmağımı kaldırıp, istekli olduğumu söyledim. Yüzü kirli çocuk bu işe çok sevindi.

Ben o günden sonra siyah önlüğümün cebinde hep iki mendil 🧻 taşıdım; biri benim, diğeri de arkadaşım içindi. O yüzünün kirli olduğunu fark etmediği zamanlarda, ben arkadaşımın yüzünü silerdim. Arkadaşım ikinci sınıfa geçtiğimizde, babasının işleri yüzünden, mahalleden taşınmak zorunda kaldı.

Aradan yıllar geçti. Adını unuttuğum bu güzel kalpli çocukluk arkadaşım, gelip bir imza gününde beni buldu. Kendini tanıttı. Sarıldık, sohbet ettik. Uzun zaman önce Amerika’ya yerleşmiş, evlenmiş, çocukları da varmış.

Arada sırada İstanbul’a gelirmiş. Artık yüzüm kirli olmuyor Tamer. Oğlumun yüzünü siliyorum” dedi kahkahalarla güldük. Bir ara sustu.

Buğulu gözlerle bana baktı.

– Ben..ben neleri neleri unuttum da, senin benim yüzümü silmeni unutmadım Tamer, dedi. Ortamı dağtmak için lafı gırgıra vurdum,

– Ne olacak ki dedim? Şimdi aksa yine silerim… Lafımı kesti,

– Öyle deme dostum. Ben o zamanlar söyleyemezdim ama kimse benim yanıma oturmuyor diye çok üzülürdüm. Okula gelmek istemezdim. Aynada yüzümün kirli halimi görünce kendimden tiksinirdim. Seni kimse sevmiyor, sen pis bir çocuksun derdim. Ama sonra sen bana öyle sıcak davranınca, yüzümün kirliliğine rağmen sevildiğimi anladım. Evet beni de seven vardı. Yaşasınnn…

Ve ben eğer daha sonra Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birini bitirdiysem, bu, yüzümü silen mendilin ve o mendili tutan elin sayesindedir. Dönüp dönüp çocuklarıma bu hikâyemizi anlatıyorum. Diyorum ki,

– Kimseyi kimseden ayırmayın. Düşeni, yalnızı, garibanı elinden tutun kaldırın yerden. Diplomalarınız sizi insan etmeye yetmez. İnsanlığın diploması vicdandır, diyorum.

Bu kez de benim gözlerim dumanlandı. Bir şey diyemedim. Sustum. Gitmeden, cebinden iki mendil çıkardı.

– Bak dedi, ben de artık senin gibi yanımda iki mendil taşıyorum. Ne olur olmaz…”

Siz de hep yanınızda iki mendil bulundurun, olur mu ömrümün güzel insanları; mutlaka sizin de karşınıza yüzünü ya da gözünü sileceğiniz biri çıkar…

Yorum Gönderme

0 Yorumlar